Take the long way home

Vanochtend zijn we redelijk op tijd uit Palm Springs vertrokken voor de rit naar Grand Canyon.Via HWY 10 zijn we richting Blythe gereden om in noordelijke richting via Route 62 en Route 95 naar Needles te gaan. Deze routes zijn tweebaanswegen en gaan dwars door de woestijn. Hier heb je prachtige vergezichten. De woestijn is omgeven met hoge bergketens die gemiddeld zo´n 40 a 50 kilometer van je af liggen. De weg gaat als een rollercoaster omhoog en omlaag en dat is een geweldige ervaring. Halverwege zijn we even gestopt om ten eerste 40 graden plus te beleven (en keiharde wind) en ten tweede om een mooi monumentje in het zand neer te leggen (zie foto album). Net na Needles ga je de rivier de Colorado over (al is 'ie hier nog helder blauw) en volg je de HWY 40 richting Kingman en Flagstaff, Arizona. Hier verandert het landschap drastisch. De woestijn wordt groener en groener en er verschijnen de zogenaamde Arizona plaines. Enorme vlaktes waar behalve vegetatie niets of niemand leeft. Vergezichten galore! Ineens verschijnt er een bord met Grand Canyon ~ 200 miles. Allemachtig wat een afstanden. Wilma en ik hebben om en om gereden en ik was aan beurt voor het laatste stuk. Rijden in Amerika is heel makkelijk; Cruise control op 75 (mijl), Collision Control op 50 yards, Lane support aan en achterover leunen maar. We pakken trouwens op HWY 40 ook nog stukjes mee van Historic Route 66 mee. Deze route loopt van Chicago tot aan LA (Santa Monica) en is wereldberoemd. Vele muzikanten hebben deze route bezongen.

Eindelijk verschijnt Route 64 in beeld en we slaan linksaf in noordelijke richting. Route 64 gaat na een kilometer of 30 over in Route 180 en dit is de uiteindelijke weg richting ons verblijf in Grand Canyon National Park. Wij kwamen rond 6 uur (p.m.) aan bij ons hotel Grand in Tusayan, zo'n 6 kilometer voor de Canyon zelf. Nadat we waren ingecheckt zijn we gewapend met fototoestel naar de Canyon gegaan om daar te genieten van een prachtige zonsondergang. Het mooie van de Grand Canyon is dat je 'm tijdens het aanrijden niet ziet. Je moet je auto eerst parkeren en dan loop je vanaf de parkeerplaats via aangegeven paden naar de South Rim. Wat dan volgt is bijna niet te beschrijven. Overal om je heen hoor je mensen zuchten en hun verbazing uitspreken. Onvoorstelbaar om dit met eigen ogen te zien. Ik zal het hier verder bij laten maar check de foto's maar en geniet. Morgen gaan we een echte tour maken en zal ik nog meer foto's nemen.

Groetjes!